บทที่ 5 บทที่5

รุ่งเช้า

เมื่อคืนก็เผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นยู่หลงที่โซฟามีเพียงตนเท่านั้นที่นอนอยู่ตรงนี้

หนิงเทียนเดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อจะมารอท่านประธานที่ห้องนั่งเล่น เพราะปกติแล้วการไปทำงานที่บริษัทก็ต้องไปพร้อมกันทุกเช้า

"อ้าว หนิงเทียนตื่นแล้วเหรอมาทานข้าวต้มร้อนๆ สิ จะได้รู้สึกดีขึ้น" หนิงเทียนลุกขึ้นจากโซฟาตัวนั้นแล้วเดินไปที่โต๊ะอาหาร จากนั้นก็หันมาถามลุงฉางด้วยความอยากรู้

"คุณยู่ยังไม่ออกมาจากห้องหรือครับ"

"ใครบอกละ คุณยู่ไปทำงานแล้วบอกว่ามีประชุมเช้าเลยไม่ปลุกเธอ"

"อะไรนะครับ" เมื่อคืนก็ปล่อยให้ตนนอนอยู่คนเดียว พอเช้าก็หนีออกไปทำงานก่อนไม่สมกับที่หนิงเทียนนั่งเฝ้า

"เขาน่าจะบอกผมสักนิด"

"ไม่เป็นไรหรอก นี่มันยังไม่สายทานข้าวก่อนค่อยไปพร้อมหลิงเฟิงก็ได้" 

"คุณเฟิงยังอยู่เหรอครับ" พอพูดแบบนั้นหลิงเฟิงก็เดินเข้ามาพอดี ทำให้เขาได้ยินในสิ่งที่หนิงเทียนพูดไปเมื่อครู่

"ฉันยังไม่ตายสักหน่อย"

"ก็ผมนึกว่าคุณเฟิงไปกับท่านประธานแล้วนี่ครับ"

"ยัง...ก็รอไปพร้อมเธอเนี่ย คุณยู่บอกให้รอเธอก่อนค่อยไป ส่วนเขารีบล่วงหน้าไปก่อนเพราะต้องเคลียร์งานอีกมากมายน่ะสิ"

แค่ได้ยินสิ่งที่หลิงเฟิงพูดก็ต้องถอนหายใจกันเลยทีเดียว คนที่มีเงินทองมากมายมหาศาลมีอำนาจจนล้นมือ แต่ไม่มีเวลาที่จะพักผ่อน หากเป็นแบบนี้ก็คงจะหาความสุขได้ยาก

หลังจากที่หลิงเฟิงและหนิงเทียนทานมื้อเช้าที่ลุงฉางเตรียมไว้ให้ ทั้งคู่ก็มุ่งหน้าเข้าบริษัทพร้อมกัน หนิงเทียนเป็นผู้ช่วยของหลิงเฟิงดังนั้นการไปมาด้วยกันบ่อย ๆ ก็เลยไม่มีปัญหา

พอมาถึงบริษัทก็เห็นว่าท่านประธานง่วนอยู่กับเอกสารที่ต้องตรวจตรา ยู่หลงเงยหน้าขึ้นมามองทั้งคู่จากนั้นก็โพล่งเสียงขึ้น

"มัวทำอะไรกันอยู่ถึงชักช้าเอาปานนี้" น้ำเสียงของคนที่ถามเหมือนจะดุดันอยู่เล็กน้อย ทำเอาหนิงเทียนที่ยืนอยู่ด้านหลังต้องแก้ต่าง

"ผมตื่นสายก็เลยมาช้าครับ" ท่านประธานยู่เงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าของเด็กหนุ่ม จากนั้นก็ก้มหน้าลงตามเดิม แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะโต้ตอบกลับไป

"นึกว่าทำตัวสำออยให้ใครเอาใจอยู่เสียอีก"

ประโยคของท่านประธานใหญ่ทำให้หลิงเฟิงรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ เมื่อก่อนการไปไหนมาไหนด้วยกันของเขากับหนิงเทียนก็ไม่เคยมีปัญหามาก่อน แต่ทำไมคราวนี้

"ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับคุณยู่ เมื่อคืนหนิงเทียนไม่สบายพอตื่นขึ้นมาก็เลยให้ทานมื้อเช้าเสียก่อน กลัวว่าจะไม่มีแรงมาทำงานครับ"

ประโยคบอกเล่ายาว ๆ ของหลิงเฟิงทำเอายู่หลงเงยหน้าขึ้นมามองเด็กหนุ่มตรงหน้าตัวเอง ใบหน้าของหนิงเทียนซีดเผือดเหมือนคนที่ไม่มีสารอาหาร พอได้เห็นอย่างนั้นเขาก็เงียบไม่ได้พูดอะไรต่อ ส่วนหลิงเฟิงรู้สึกโล่งอกขึ้นมากลัวเจ้านายคิดว่าเป็นชู้กับเด็กของท่านมากกว่า

ส่วนเรื่องที่ประชดหลิงเฟิงก็เพราะหนิงเทียนเอ่ยปากขอเรื่องอิสระ ทำให้ยู่หลงคิดไปต่าง ๆ นานาว่าหนิงเทียนอาจจะมีใจให้คนอื่น ร้อยวันพันปีหนิงเทียนไม่เคยขอออกไปใช้ชีวิตส่วนตัวทั้ง ๆ ที่เขาเอาหนิงเทียนไปอยู่ด้วยร่วมปีแล้ว

หนิงเทียนยังคงทำหน้าที่ ที่ตนได้รับมอบหมายต่อจากหลิงเฟิง การประสานงานแต่ละฝ่ายนั้นหนิงเทียนก็ทำได้ดีไม่มีขาดตก แต่อย่างว่าคนที่พึ่งฟื้นตัวก็คงมีอาการเวียนหัวอยู่บ้าง จึงทำให้หนิงเทียนฟุบลงที่โต๊ะทำงาน

"หนิงเทียน" เสียงเรียกเบา ๆ ของจื่อหยวนพร้อมทั้งสะกิดแขนเพื่อนให้รู้สติ

หนิงเทียนเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาที่ก็หรี่เล็กเหมือนคนอ่อนเพลีย

"ยังไม่หายดีเหรอ แล้วมาทำงานทำไม ทำไมไม่นอนอยู่ที่ห้อง"

"เราไม่เป็นไร แค่รู้สึกง่วงนิดหน่อย" พอบอกเพื่อนไปแบบนั้นหนิงเทียนก็เงยหน้าขึ้นมา ยึดตัวเองนั่งตรง ไม่อยากทำตัวอ่อนแอสักนิด แต่เพราะเมื่อคืนแทนที่จะได้พักผ่อน ก็ต้องมานั่งเฝ้าท่านประธานจนตัวเองเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ได้

"แล้วท่านประธานยู่เขาไม่ให้พักหรือไง ถึงได้ออกมาแบบนี้"

ความสัมพันธ์ของหนิงเทียนและท่านประธานใหญ่มีแค่คนสนิทเท่านั้นที่รู้ และรู้แค่ไม่กี่คน ส่วนคนนอกก็มองแค่ว่าเป็นเด็กประสานงานของหลิงเฟิงเท่านั้น

"เราไม่อยากสำออยนอนรออยู่ที่ห้องให้เขาดูถูก" ประโยคบอกเล่าของเพื่อนทำเอาจื่อหยวนถอนหายใจ ทีแรกก็คิดว่าเพื่อนได้ดีมีความสุขเห็นท่านประธานยู่สนใจตั้งแต่แรก นึกว่าเป็นเด็กท่านประธานจะสบายเสียอีก

"โถ่เอ่ยหนิงเทียน ตอนเด็กเราก็ลำบากมาด้วยกันพอโตขึ้นคิดว่านายคงสบายไปแล้วแน่ ๆ แต่ทำไมท่านประธานถึงใจร้ายแบบนี้ นายเป็นคนรักของเขานะ"

"เราไม่ได้เป็นคนรักของเขาสักหน่อย" 

"หมายความว่ายังไงกัน" ก็เท่าที่จื่อหยวนรู้คือท่านประธานไม่มีใคร และยังรับเพื่อนตัวเองเข้าไปอยู่ในบ้านด้วย ใคร ๆ ก็ต่างรู้ว่ายู่หลงไม่ค่อยชอบให้ใครก้าวก่ายในชีวิตน้อยคนนักที่จะได้เห็นบ้านเขา แต่หนิงเทียนสามารถย้ายตัวเองเข้าไปอยู่ตั้งแต่เดือนแรกที่เจอกัน

หนิงเทียนถอนหายใจพรืดใหญ่ ไม่รู้ว่าจะอธิบายแบบไหน ก็สิ่งที่ตัวเองกำลังรู้สึกคือ ท่านประธานกำลังพบรักกับลูกรัฐมนตรี จริงอยู่ว่าเมื่อก่อนเขาก็ทำตัวเมินเฉยแต่ก็ไม่ถึงกับเย็นชาและปากร้ายไร้เยื่อใยขนาดนี้ แต่พักหลัง ๆ มานี้เขาทำเหมือนหนิงเทียนไม่มีตัวตนเป็นคนไร้ค่า

"นายรู้จักคุณซูฉีหรือเปล่าลูกรัฐมนตรีซูอาน"

"ทำไม?"

"เขาสองคนกำลังคบกันอยู่"

"อะไรนะ...คบกันงั้นเหรอ แล้วนายละ เขาเอานายไปไว้ที่ไหน"

"ก็คง....ไล่ออกจากบ้านละมั้ง"

หากเป็นอย่างที่เพื่อนเล่าละก็มันยิ่งกว่าละครน้ำเน่าเสียอีก สามีกำลังพบรักใหม่ทั้งๆ ที่ไม่ได้เลิกกับคนเก่า หนำซ้ำสถานะของหนิงเทียนตอนนี้ก็เสียเปรียบเห็น ๆ เพราะเขาไม่เปิดเผยกับใคร ส่วนจื่อหยวนหนุ่มร่างสูงก็ได้แต่ถอนหายใจอยู่อย่างนั้น